Een nihilist, passief, zo ben ik geworden. De term zelf en betekenis hiervan waren voor mij onbekend tot een klein artikeltje in een filosofisch blad mij onder ogen kwam. Steeds moeilijker wordt het voor mij een passie te ontdekken, een gevoel van vreugde te creëren of een doel te vinden om na te streven. Sterker nog, er zijn geen enkele aanwijzingen in mijn hoofd of gedachten spinsels terug te vinden die hierop wijzen.

Na het openen van mijn ogen in de ochtend en het beseffen dat er een nieuwe dag is aangebroken welke in alle waarschijnlijkheid een nog slechtere kopie zal zijn van de dag ervoor maakt me al mismoedig en demotiverend. Het aanschouwen van de gecensureerde en eenzijdig belichtende nieuwsberichten maken mijn stemming er daarna al helemaal niet beter op.

Nee, het beeld dat ik zwaar depressief in mijn eigen wereld als een zombie ronddwaal is totaal onterecht. Het is slechts het continue interpreteren en realiseren van de huidige werkelijkheid die me troosteloos, rusteloos en mismoedig maakt.

Het aanschouwen hoe de mensheid steeds verder in verdorvenheid raakt en alleen nog maar buiten zichzelf leeft, een schijnwerkelijkheid in stand probeert te houden en uiteindelijk steeds verder van zichzelf vervreemd raakt en daarmee gelijktijdig van alle natuurlijke normen en waarden.

Het feit dat zwijnen met ringen en zwijnen tijdelijk op de bijstand zulke ongelofelijke kijkcijfers kunnen realiseren is een aardige graadmeter van de huidige mentaliteit. Het is niet langer de maatschappij waarin ik me thuis voel, niet langer de omgeving waarin ik wil verblijven.

Steeds vaker zie ik in gedachten een simpel houten huisje in niemandsland, diep in Afrika ver weg van de geciviliseerde mens. Het voorzien in eigen behoefte en niet langer omringt door idioten en betweters, corruptie en bedrog. Het is op dit ogenblik nog de enige gedachte die als uitzondering geldt voor de in het begin beschreven geestestoestand.

En voor de mensen die niet begrijpen wat ik bedoel…

knor knor!!… zo duidelijker misschien?

Dein Leben dreht sich nur im Kreis.

So voll von weggeworfener Zeit.

Deine Träume schiebst du endlos vor dir her.

Du willst noch leben, irgendwann.

Doch wenn nicht heute, wann denn dann?

Denn irgendwann ist auch ein Traum zu lange her.

Onlangs ben ik tot de vreemde ontdekking gekomen, dat ik ben gestopt met dromen. Dat heeft geleid tot de vreemde gewaarwording dat ik waarschijnlijk min of meer een dubbel leven heb geleefd. Een leven dat ik graag zou willen hebben vol rijkdom, succes en geluk welke ik dacht te zullen bereiken naar tomeloze inzet, motivatie en doorzettingsvermogen, en daarnaast het leven dat ik nu daadwerkelijk leid, maar dan zonder enkele uitzicht op voorgaande omschrijving.

Aangezien ik vaak vooruit loop op de dingen en ook (gedwongen) vroeg volwassen ben geworden, zou het maar ook zo kunnen dat ik vervroegd in de midlife-crise ben geraakt. Hoewel dat wellicht nog aardig vroeg is op je achtentwintigste, sluit ik het geheel toch niet helemaal uit.

De laatste tijd wordt ik te vaak omarmd door een gevoel van futloosheid en neerslachtigheid. Ik vraag me af waarvoor het allemaal goed is geweest, wat heeft het allemaal nog voor zin.

Jarenlang heb ik mezelf “weggecijferd” en troost gevonden in de gedachte, dat mijn tijd nog wel zou komen, de innerlijk kracht naar buiten toe zou exploderen en eindelijk het leven kon gaan leiden zoals ik als kind al voorstelde. Maar in plaats daarvan beschik ik over meer levenservaring dan ik zou wensen, een vriendin waarmee ik het niet altijd kan delen en een bankrekening waar echt niemand vrolijk van wordt.

Een optimist zal zeggen “tel je zegeningen”, maar wat zijn die waard als ze voor mij op dit moment nog geen waarde hebben. Die krijgen vaak pas betekenis zodra het tegenoverstelde is bereikt.

De conclusie in een fantasiewereld te hebben geleefd welke werd aangezien voor een haalbare werkelijkheid is een pijnlijke ontdekking. De offers die ik daarvoor tot nu toe heb gemaakt zie ik als onherstelbare fouten waarbij ik waarschijnlijk mensen onnodig pijn heb gedaan.

Okay, ik zie het allemaal iets donkerder als dat mijn bewustzijn het misschien ervaart, maar het is een heerlijke gedachte waarin je jezelf vele uren kunt omwentelen in zelfmedelijden.

Soms verlang ik er gewoon na, dat iemand mij hier uit dit alles trekt. Een voorbeeld figuur die mij bij de hand neemt en me laat zien welke weg ik zou moeten volgen om mijn doel te bereiken, iemand op wie ik voor een tijdje zou kunnen leunen totdat ik op de juiste koers zit, iemand die ik nu helaas moet missen en ook mede daardoor me afvraag of ik dan misschien ook al over de helft ben en in het ergste geval ook nog maar 20 jaar te gaan heb.. en dus soms bezig ben met het uitzingen op een vooral niet inspannende manier.

Maar telkens weer als ik iets wil beginnen blijkt dat ik het allemaal zelf moet doen zoals ik altijd al heb gedaan, en wat me nu verschrikkelijk begint te vermoeien. Het grootste nadeel is dat mijn negatieve spiraal elke vorm van positieviteit polariseert en duizenden drempels creëert welke me belemmeren een stap te ondernemen en me laten blijven staan waar ik nu ben, een veilige haven die beheers en controleerbaar is.

Niks is vervelender dan grip willen krijgen over je eigen leven en het gevoel te hebben dat elke poging die je daarvoor onderneemt wordt ondermijnt door mensen om je heen. Iedereen schijnt belangen te hebben welke ze willen behartigen en niemand wil de offers maken zoals ik ze heb gemaakt.

En ook dat is misschien weer een punt waarbij ik me afvraag waarvoor ik die dan wel heb ondergaan. Hoe ongelofelijk naïef ben ik geweest te veronderstellen dat die instelling zou worden beloont en ik daardoor zou bereiken wat ik graag zou willen. De theorie dat je krijgt wat je geeft uit zich in de meeste gevallen alleen in materialistische zaken, alles wat niet tastbaar is wordt snel vergeten en vooral niet terugbetaald.

Veel jonger en veel sneller had ik moeten ontdekken, dat het beschermen van eigen belang en de daarbij behorende houding mij waarschijnlijk veel verder hadden gebracht dan nu het geval is geweest.

Maar achteraf, dat is nu het enige waardevolle bezit waarover ik beschik, tonnen met achteraf.. als er een quote 500 voor bestond, was ik ongetwijfeld hoog genoteerd.

Ik ben in elk geval benieuwd wat het leven mij nog gaat brengen in de komende jaren. Zoals het schijnt gaat de midlife-crise toch een keer voorbij. Ondertussen maar weer gewoon verder zoeken op marktplaats, naar die ene mooie cabrio en bijbehorende dito jonge meid.

Eindelijk, na iets meer dan een jaar van zelfvernedering, afbraak van het zelfvertrouwen en door de molens van UWV, CWI en Randstad Rentree te zijn afgemaakt en dood gemurwmt is het dan eindelijk zover, ik ben verlost van het kleine beetje bijstand dat ik kreeg om mezelf in leven te kunnen houden. Een klein bedrag welk voor mij net even het verschil maakte tussen af en onafhankelijkheid. Het verschil tussen mens en geen mens. Want dat bleek het uiteindelijk te zijn.

Mijn opa sprak altijd, dat wie alles van te voren weet, voor een dubbeltje door de wereld heen komt. Althans, zo klonk het ongeveer. Maar had ik dit alles van te voren geweten, dan waren mijn keuzes wel geheel anders geweest.

De neerwaartse spiraal van depressie en geestelijke aftakeling zijn eindelijk tot een einde gekomen. Wat kan een mens zichzelf aan doen, wat kan een mens zich aan laten doen!!

Nooit heb ik het geweten maar pas nu respect en bewondering voor de mensen die het volhouden, die geen keuze hebben zoals ik die gelukkig nu wel heb en respect voor hen, die zichzelf staande weten te houden en er zelfs bewust voor kiezen.

Want wat een vreselijk jaar heb ik achter de rug wat betreft het vinden van een baan. Begin april leek het even een knaller te worden. Een willekeurig uit de losse pols geschreven brief ging naar het ministerie van Defensie in den Haag en boven alle verwachting werd ik telefonisch uitgenodigd voor een gesprek. Een eerste wel te verstaan. Knap geschoren en geknipt, duur in het pak ben ik geweest en vol enthousiasme werd me gelijk medegedeeld dat ik op een tweede kon rekenen.

Hoewel de uiteindelijk schriftelijke bevestiging hiervan toch een paar maand op zich liet wachten was het dan uiteindelijk weer zover. Na een reis van bijna drie uur en semi uitgeput van het drukke verkeer op de weg, het vroege opstaan om vijf uur, werd spontaan besloten gelijk met het gesprek te beginnen, een half uur eerder omdat ik er toch al was.

Geen tijd voor verdere mentale voorbereiding en daar ging meneertje iets te zelf verzekerd dan ook gigantisch op zijn snufferd. Simpele vragen wist deze soms zo bijdehande jongen niet te beantwoorden en zijn gedachten zaten dan ook ver van waar ze moesten zijn.

Het was dan ook een dag voor de vakantie, half juli, dat het slechte bericht bij mij op de deurmat lag. Geen telefoontje werd er aan besteedt, geen normaal excuus kon er worden gebruikt. Er is besloten om te kiezen voor iemand met meer ervaring….

Goed, lang verhaal kort hadden ze deze informatie ook al in het begin. Was het niet, dat op dit tweede gesprek er weer een P&O kut aanwezig was. Zo`n teef die werkt met onderbuik gevoel, kriebel in de buik en flirten met de aankomende kandidaat. Ik niet, ik ben te nuchter te veel in een onbekende wereld en kon niets anders dan onbedoeld staren naar haar scheve gebit.

Die viel nu eenmaal op vanwege tanden die naar meerdere windrichtingen wezen en zodoende mijn aandacht trokken. Dit merkte ze zelf ook en na een paar ingewikkelde vragen was het tij dan ook ineens gekeerd. Shit, dit was mijn ticket tot succes. Dit was een werkgever die mij mijn eindeloze ambitie om oneindig verder te kunnen studeren werkelijkheid wilde maken en dit was de werkgever met veel zekerheid en een heel aangenaam salaris.

Dit was een kans om mij waar te maken, een omgeving waar ik eindelijk kon groeien en een kant van mezelf te laten zien waar velen van zouden schrikken dat het ook nog daadwerkelijk in mij zat.

Maarja, life is a bitch en ook op die dag wilde ze me weer eens naaien. Blijkbaar kan ik heel goed naaien, want die bitch blijft maar aan de gang.

In elk geval, toen begon de ellende pas. Randstad rentree mannetjes en gemeente werkers willen ook graag scoren. Herstel, die moeten scoren. Dat is goed voor de doorstroom, de statistieken, voor niet te vergeten: de bonussen!

En dus kreeg ik het ene voorstel dat nog triester was dan het andere. Van machinehoutbewerker tot weet ik wat voor gekkigheid nog meer. Dat is even slikken als je bijna aangenomen bent als expert logistiek mannetje met een salaris van bijna 3500 euro, opgeleid wordt om internationale megadeals te doen met hele grote bedrijven, en dat je dan ineens vloeren mag vegen met behoud van uitkering, die ook nog niet eens volledige was omdat ik mijn weekend baantje nog altijd heb, die ik niet mocht opzeggen.

De helft dus. Met andere woorden ik mocht 50 uur in de week werken voor nog geen 800 euro in totaal. Ik was de kluts op een gegeven moment totaal kwijt. Waar was het einde van deze bodemloze put?

En toen bleek dus ineens dat ik bij mijn weekend baantje een uitbreiding kon krijgen van uren. Beetje ongelukkig vanwege uitval van een zieke collega, maar de een z`n “dood” is de ander z`n brood zullen we maar denken. En dus nu, nu per 1 november ben ik weer een vrij man en nog wel op eigen kracht. De last die van mijn schouders valt/ is gevallen is groter en zwaarder dan een molensteen. Zelfs mijn weblog is hiervan een stille getuige gezien het feit dat ik de laatste maanden niet meer op het witte WORDvel kreeg. De leegte die ik van binnen voelde vertaalde zich in een leegte op het blad papier.

Want wat heb ik mij ellendig gevoeld, wat ben ik diep geweest. Hersendood was het eigenlijk, want nadenken was niet langer mogelijk, het was geen optie. Dus voor de enkeling die dit leest, jij, jij die een studie heeft gevolgd, of jij die de mens doorziet, GA NOOIT NAAR INSTANTIES die je weer aan het werk moeten helpen!!! Dat is de reinste kamikaze actie die je kan ondernemen, het is zelfmoord van de geest puur sang. Hokjes, getallen, statistieken afhankelijkheid…

Mijn geest is nu net een koe die in het voorjaar weer in de wei mag, het weet van gekkigheid niet waar het moet beginnen met grazen..

gelukkig, ik ben weer terug!

Als ik er over nadenk, dan ben ik al sinds 1997 verslaafd aan het internet. Mijn connectie met het net is de verbinding met de rest van de wereld en die ligt zodoende dichterbij dan het voorheen ooit had gedaan.

Toch merk ik steeds vaker op, dat veel mensen die zich in dezelfde virtuele wereld bevinden als mij zoekende zijn. Ieder mens is zoekende, dat staat vast, maar het lijkt wel alsof iedereen zich zonder enig voorbehoud wenst te binden aan een ander die hun het licht in donkere tijden laat zien. Het dromen moet worden omgezet in werkelijkheid en de ander is slechts een tastbare vorm van de fantasie en leegte.

Ik zelf ben ook zoekende, maar dan vooral naar mezelf. En hoewel ik soms ook verdwijn in de illusie dat het antwoord te vinden is op het wereld wijde web of bij anderen, wordt ik toch telkens weer pijnlijk herinnert aan het feit dat de wereld door draait ook zonder mijn fysieke aanwezigheid.

Niets is daarom vermoeiender en uitputtender dan iets te zoeken wat nergens anders te vinden is, dan diep van binnen, maar waarvan de puzzelstukjes gewoon niet op hun plek te krijgen zijn. Ik wil soms zo graag dat iemand anders het voor mij deed, de weg toonde of me kon vertellen welke richting nu eindelijk de juiste is, maar de steeds erger wordende en groeiende zelfbelangen die bij elk mens op het verkeerde moment naar voren komen, doet me steeds vaker een stap terug zetten en me daar achterlaten waar ik juist niet wil zijn.

De ervaring leert mij ook dat alles op het juiste moment ineen valt, dat achteraf de meeste dieptepunten kunnen worden gerelativeerd en kunnen worden afgedaan als zijnde leerzaam en onderdeel zijn van de persoon die men is geworden. Maar nu, nu lijkt het soms als de stroomversnelling zich sterk in de verkeerde richting beweegt en ik me juist steeds verder achterwaarts bevind, een diepte en afgrond welke zwarter wordt naar elke dag die verstrijkt en mij al dolend achterlaat op een uitzichtloze horizon.

Hoe meer ik de werkelijkheid leer zien hoe moeilijker het is om er mee om te gaan. De prikkeling en de uitdaging te vinden in het bespelen van de mens op het doorzien van dit soort kan me nog geen plezier brengen en doet me alleen maar verdriet om de grote teleurstelling.

Ik word afgeremd door de maatschappij welke mij elke dag dwingt mij aan te passen aan het treurige niveau van klein burgerlijkheid en dan verbeterd wil worden door de klemtoon waarin het uitgesproken wordt. Dat is niet bepalend voor een persoon, maar voor de gehele massa.

Het kan toch niet anders of er moeten meer mensen zijn zoals mij… maar waar vind ik die…

Gek eigenlijk, dat na een lange periode van schrijven op mijn weblog, ik sinds eind vorig jaar hier nog geen enkele nieuwe berichtgeving heb gedaan. Het moet met het lege gevoel te maken hebben dat ik in mij draag de laatste maanden. Het gevoel dat het allemaal wel goed komt, of niet, maar dat mijn invloed erop in de meeste gevallen nihil is.

Sinds ik een nieuwe relatie heb, schijnen veel van mijn gedachtegangen te zijn afgenomen. In mijn laatste log, nu alweer drie maand geleden, schreef ik nog over het geestelijke herstel, maar volgens mij is deze nog altijd niet voltooid.

Gemakzuchtig als ik ben geworden, schuif ik graag de schuld op mijn wederhelft, welke het presteert om mij aan mijzelf te laten twijfelen, mij finaal onderuit te halen door het maken van verkeerde beslissingen ondanks mijn continue dringende verzoeken, waardoor alles wat ik bezit op het spel heeft gestaan, mijn relatie met haar meer en meer een machtstrijd lijkt te worden waarbij twee egocentrische mensen elkaar het gras voor de voeten proberen weg te maaien en beiden te eigenwijs zijn om toe te geven dat het niets meer met liefde te maken heeft.

Ik weet niet meer waar het mis is gegaan. In elk geval merk ik de verandering in mijzelf. De vutteloosheid waar ik regelmatig tegen in gevecht moet welke er nooit was, het niet langer na denken over al die eindeloze oneindigheden, wat eigenlijk een passie van mij geworden was.

Misschien komt het ook allemaal wel door mijn financiële afhankelijkheid, dat om die reden in 4 maand tijd nu al twee keer ss-ers mijn huis volledig hebben geïnspecteerd, wat neer komt op duale verkrachting, althans, daar komt het bij in de buurt vermoed ik gevoelsmatig. Maar ook het vanaf dat ogenblik niemand meer kunnen vertrouwen gevoel is iets wat me afmat.

Dat moet ook de reden zijn dat ik nu in 3 dagen tijd ook 3.5 kilo ben afgevallen in combinatie met 39C koorts. De stress heeft zich tot een niet meer in bedwang te houden massa gevormd en maakt door de kwelling van de afgelopen paar dagen duidelijk dat ik mijn leven toch weer op moet pakken alwaar ik hem heb laten liggen.

Maarja, hoe doe je zoiets?

De komende dagen staan geheel in teken van het herstel van de hersenactiviteiten die al ver voor de kerst op een dusdanige niveau zijn gebracht dat de kerstdagen in redelijk stabiele gemoedstoestand doorgebracht konden worden.

Kerst, voor velen een feest waarin ze er achter komen hoe gelukkig ze zijn. Of wat eigenlijk vaker voor komt, hoe ongelukkig ze zijn. Maar we zijn er nu weer een jaar van verlost, laten we positief blijven.

Als afronding van dit enigszins teleurstellende jaar, aangezien al mijn doelen weer eens niet allemaal zijn bereikt, heb ik maar eens contact gezocht met mijn voormalige school of het niet eens mogelijk was om mijn diploma in ontvangst te nemen. Het verzoek dit met de post te doen bleek niet te kunnen worden ingewilligd aangezien het officieel ondertekend moest worden in bijzijn van een dildo.nl

En dus maak ik er een korte formaliteit van. Op vragen waarom ik niet op de uitreiking zelf aanwezig was geef ik de man een scheve blik en vertel hem dat dit dure papiertje en de manier waarop ik hem moest verkrijgen geen reden tot feest is voor mij. De manier waarop ik het vertel geeft blijkbaar genoeg aanleiding om hier niet verder op door te vragen.

In het pakket bevinden zich enkele formulieren, waarbij op de eerste staat geschreven dat men hoopt dat ik een plezierige tijd heb gehad tijdens de opleiding. De gedachte die door mij heen schiet is dat een standaardformulier blijkbaar de voorrang verdiende boven en persoonlijke noot.

Tijdens het doorbladeren stuit ik echter op een papiertje welke ineens een glimlach op mijn gezicht tovert. In het korte schrijven staat een bankrekeningnummer waarop dertig euro dient te worden gestort. Na dit te hebben voldaan zal ik geregistreerd staan bij Steves. En deze sturen mij vervolgens een AOV-verklaring. Formeel gezien betekend deze verklaring een vereiste voor eenieder die op grond van de Vestigingswet een eigen onderneming wil beginnen.. bijna voel ik een traan over mijn wang glijden.. opeens was het toch allemaal weer de moeite waard!

Na deze toch enigszins kunstmatige afsluiting van een lange periode uit mijn leven, kom ik tot de conclusie, dat ik momenteel de enige gediplomeerde ben binnen de familie. De gedachte stop ik even snel weer weg, het is namelijk alweer niet iets om blij van te worden.

Het pijnlijke van weten is het niet kunnen ontkennen zonder dat het tegen beter weten indruist.

Na het programma van spuiten en slikken te hebben gezien gisteravond ben ik overtuigd, ik ben verslaafd. En eigenlijk aan meer dingen dan ik zelf in de gaten heb, maar het is vooral de storing bij mijn kabelmaatschappij die het mij heeft doen inzien.

Een volle week heb ik het zonder internet moeten stellen en het is een ware hel geweest. Plots ontdekte ik, hoe belangrijk die stomme computer voor mij is geworden. Hoe het een onderdeel van mijn leven is, hoe ik niet meer zonder kan.

Zoekende naar een baan, contacten met de “buitenwereld”, informatie en nieuws. Blijkbaar verloopt het tegenwoordig bij mij allemaal via een lullig kabeltje. En zodra die dus wegvalt kom ik in een soort van isolement.

Daar zijn dus nog geen afkickklinieken voor en vraag me af of de psychologie er al een benaming voor heeft. In elk geval zou het ontbreken van het televisiesignaal voor mij wel eens een nekslag kunnen hebben betekend..

Natuurlijk een beetje overdreven allemaal, maar toch was het wel een beetje wennen afgelopen week. Voor het eerst nam ik weer een boek ter hand, al was het dan alleen maar om even de achterkant te lezen. Toch vond ik mijn mood die het veroorzaakte toch enigszins verontrustend.

Ondertussen kreeg ik vlak voor deze kleine ramp nog wel de gelegenheid om te reageren op een vacature, waarop vervolgens een mannetje van het betreffende uitzendbureau belde om een afspraak met me te maken. Een intake gesprek aldus de man aan de andere kant van de lijn.

Nu sta ik nog bij geen enkel uitzendbureau ingeschreven. In beginsel uit principe, maar omdat hiervoor in deze multiculturele samenleving geen plaats meer is, omdat je gedwongen wordt om het te doen, ben ik dan toch maar gegaan.

Om twee uur gearriveerd wordt ik met open armen ontvangen. De man is enthousiast over mijn cv en doet haast geloven dat ik binnen no-time aan het werk ben. Aangezien ik hem daarop gelijk vertel hoe ik over uitzendbureaus denk, merk ik een kleine verandering in zijn benadering. In elk geval werd het een gesprek welke tot drie uur duurde, erg lang nadat ik er met andere over spreek, en ga ik niet echt met een super gevoel weer naar huis.

De man vond dat ik mij te bescheiden opstelde, dat het beter was, mezelf duur te verkopen en niet teveel de negatieve kant te zien van gevraagde profiel wanneer ik hier niet aan voldeed.

Wanneer ik hem vraag of ik dan moet bluffen antwoordt hij afwijkend. Hoe denk je dat ik aan deze baan kom vraagt hij mij retorisch. Ondanks dat luidt mijn reactie, dat ik daar een hekel aan heb, en verklaar hem dat door zo`n houding naar mijn mening ook zoveel incompetentie rondloopt op de werkvloer. Er wordt verder niet op in gegaan.

Het stoort me allemaal, want mijn houding is momenteel ook niet dat wat het moet zijn, maar wanneer je het continue probeert net als mij, en een afwijzing is vaste kost, dan heeft dat nu eenmaal impact op je trots. Dan loop je niet binnen met een houding dat je de beste bent, want je weet zelf ook dat je daarvoor iets moet kunnen aantonen. En bovendien, zodra ik die houding wel aanneem, dan worden mensen geïntimideerd en proberen mij binnen de eerste vijf minuten te kielhalen. En momenteel heb ik gewoon niet zoveel lucht in mijn longen dat het me worst zal zijn.

In elk geval waren zijn laatste woorden dat ik maar even moest bellen zodra ik iets anders had gevonden. Wat mij betreft had hij dat beter aan het begin van het gesprek kunnen vertellen, dat het mij weer twee uur van mijn tijd gescheeld.

Wat bovendien ook niet bevorderlijk is je voor trots, is een winkelfiliaal binnenstappen welke onderdeel is van een keten van winkels, een vlotte verkoper vragen om advies wat nu de beste wok is, vervolgens op je meest tactvolle manier willen afdingen, dat niet voor elkaar krijgen en dan eindigen met de one-liner en het bluf advies ter harte nemend, dat je de eigenaar van die hele winkelstraat genaamd Jan zelf wel even zal bellen.

Dan verwacht je niet de reactie terug dat die op dat moment voor je staat. Met een rood hoofd en een dure wok loop je vervolgens met de staart tussen je benen dan snel de winkel uit, blij dat je weer buiten staat…

Ik moet ook gewoon mezelf blijven, dat is de conclusie..

Mijn ontbijt deze morgen bestond uit beschuit met kaneel en suiker in combinatie met een grote beker thee. Ziek zijn is leuk, maar het moet dus niet langer duren dan één dag. En dus ben ik maar het tegenoffensief begonnen.

Zodra ik ziek ben, vraag ik mij altijd af wat de oorzaak is die hieraan ten grondslag ligt. Komt het voort uit voedsel dat beter niet geconsumeerd had kunnen worden, is het iets wat rondgaat of erger nog, is het van de stress?

Tijdens mijn zoektochten op internet ben ik wel eens gestuit op de afwijking piekeren. Het zodanig veel over zaken nadenken, dat het op termijn schadelijke gevolgen heeft voor het functioneren dan wel de gezondheid.

Mijn jaloezie gaat dan ook wel eens uit naar de mensen die overal maar vrede mee hebben. Dat ze heel gemakkelijk dingen naast zich neer leggen en vervolgens vrolijk verder gaan met iets nieuws.

Dat is mij echter allemaal te “oppervlakkig”. Het laatste wat ik dan ook zou willen, is op mijn sterfbed pas de ogen te openen en te zien wat ik altijd al had moeten zien. Maar balans is hier ook hier weer een key-word. Alleen hoe rem je jezelf af op gedachten die voorbij schieten aan de redelijkheid afgezien van het feit wat de redelijkheid is. Iets is tenslotte nooit helemaal ontleed, totdat men bij de kern is.

En nu het jaar bijna voorbij is, besef ik dat ik nog maar 50% van mijn doelstelling heb behaald die ik mezelf had gesteld voor dit jaar. Naast het voltooien van de studie was het namelijk mijn grote wens geweest om eindelijk deel te kunnen nemen aan de arbeidsmarkt.

Niet dat ik de afgelopen tien jaar niet heb gewerkt, sterker nog, ik weet zelfs niet eens meer wat weekend betekend. Maar het was mijn droom om een baan te vinden waarvoor ik de opleiding had gevolgd, waarin mijn passie zou liggen en waar ik mijn energie in kwijt kon.

Dat het niet direct perfect zal zijn ben ik me maar al te goed van bewust. Maar om maar eenmaal draaiende te zijn, zou het geheel in een stroomversnelling kunnen brengen. In plaats daarvan zie ik mensen om mij heen van dezelfde leeftijd, die al voor een groot gedeelte hebben bereikt, waar ik zo lang naar streef en nog niet eens aan ben begonnen.

En dat frustreert me. Het vreet mijn energie en doet me meer en meer verzetten. Daarnaast geeft het samenwonen me ook de nodige stress. Graag had ik gewild dat alles vlekkeloos in elkaar over zou lopen, dat geld geen probleem zou zijn en we elkaar naadloos zouden aanvullen.

Relaties geven me daarom altijd meer stress dan ik graag zou willen. Plotseling moet je alles weer samen doen, is het de bedoeling een eenheid te worden terwijl je jaren hebt gevochten voor je zelfstandigheid. Het samen overleggen en plannen en verantwoordelijkheid afleggen gaat me soms moeilijk af. Niet omdat ik iets te verbergen heb, maar omdat het van me verwacht wordt.

Mijn vriendin is een lieve schat, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar die eisen die ik aan mezelf stel, die verwacht ik ook van een ander. Dat heeft in het verleden al de nodige problemen veroorzaakt en zet me daarom nu ook aan om te veranderen.

Maar veranderingen zijn moeilijk. Naast de vraag die onbeantwoord blijft of het wel verstandig is, wordt er toch meer van je verlangd op gebieden waarin je eigenlijk niet al je energie in wil stoppen.

En zo ontstaat het compromis. En verdelen en herzien leidt tot half werk. Mijn kracht is altijd geweest, of wellicht mijn zwakte, om mij te concentreren op één gebied. En ik mag nu eenmaal graag alle energie in mezelf stoppen.

Soms vraag ik me daarbij wel eens af, in hoeverre mijn keuzes worden beïnvloed door het onbewuste. Het op safe spelen en het niet durven nemen van risico`s, terwijl ik me toch van de andere kant zo bewust ben hoe kort en snel het leven gaat.

Ik gok het er eerst maar op dat mijn leerschool nog lang niet ten einde is. Dat vele vragen in de toekomst beantwoord zullen worden en dat het inzien van de positieve kant van dingen misschien een nieuw verworven eigenschap kan gaan worden.

Wat wel bijzonder blijft, is dat ik nu in een cyclus ben terecht gekomen, welke ik op veel jongere leeftijd al heb waargenomen bij mensen die toen mijn leeftijd nu hebben. Vind het daarom nog altijd jammer er toen niet meer aantekeningen van te hebben gemaakt, zodat ik mijzelf nu veel beter een spiegel voor had kunnen houden. Toch zie ik de meeste dilemma`s nu de revue passeren en weet maar al te goed hoe eenvoudig ik daar eerder mijn oordeel over had.

Mijn mentaliteit is altijd geweest dat men over bepaalde dingen niet te lang moet zeiken, als je zelf in staat bent om er verandering in te brengen. En die sterkte schijn ik nu te missen. Ik wacht op impulsen van buiten af die mij een zetje in mijn rug geven, maar blijkbaar moet de situatie eerst onhoudbaar worden, worden er knopen doorgehakt. Mijn houding is veel te passief terwijl actief juist voor veel veranderingen kan zorgen.

Maar toch blijf ik draaien in de dingen die mij nog altijd achtervolgen. Nu de december maand er weer aan komt komen ook weer de slapeloze nachten. Nog altijd ga ik weer acht jaar terug in de tijd, naar de nachten waarin ik op bleef om voor mijn vader te zorgen. Het einde van hem te zien komen, het steeds verder wegzakken in de leegte waar uit geen weg terug was.

Het is een combinatie van terug verlangen, als was het maar voor eventjes, om met hem nog een laatste maal te kunnen praten. Mijn verdriet en geluk met hem te delen. De alles zeggende blik in zijn ogen dat hij van mij houdt, mijn gevoel van onmacht alles te willen doen dit proces ongedaan te maken.

Wat me dan ook zeer doet, is de eenzaamheid die het me nu bezorgd en waar niemand schijnt te kunnen komen. Zij die mijn zelfde verdriet hebben meegemaakt, weten maar al te goed dat de wereld door gaat en jij alleen en plek kan geven aan die rusteloze gevoelens…

Iets snappen is nog lang niet altijd begrijpen…

Eindelijk.. wie ooit zei dat wonderen de wereld nog niet uit waren, heeft groot gelijk! Na jaren van hang, trek en sluitwerk is het me dan eindelijk gelukt om mijn o zo kostbare diploma te behalen. Een slordige achtenveertig duizend euro verder kan ik me dan eindelijk bachelor noemen. Cynisch eigenlijk, dat ik dan net nu een nieuwe vriendin heb.

In elk geval leek mijn spiraal voor de verandering eens up te gaan. Binnen twee weken na de vrolijke gebeurtenis zat ik op sollicitatiegesprek. Althans dat had het moeten zijn. Het werd echter een goedkope versie van Idols, waarbij ik de idoot was die dacht dat hij kon zingen, maar in plaats daarvan juist alleen valse noten ten gehore bracht. Positief als dat ik de dingen vaak probeer te zien, was het natuurlijk wel educatief..

Naast de vreselijk lullige vragen waar niemand antwoord op heeft, had de regiomanager er namelijk ook nog eentje die hij waarschijnlijk ergens had gehoord of bij een onzinnige workshop had geleerd. Het was de klassieke vraag wat te doen, wanneer ik door het ziekenhuis loop, op één bed iemand heel stil zie liggen en op een ander bed iemand heel hard hoor gillen van de pijn. Wat ga ik doen in deze situatie, waar ga ik het eerste naartoe.

Veel navraag bij bekenden leerde mij, dat bijna iedereen naar de stille zou zijn gegaan, terwijl ik natuurlijk weer heb gekozen voor diegene die lawaai maakt. Ik probeerde het nog mooi in te kleden, dat ik heen zou gaan om de situatie in te schatten en vervolgens na het trekken van een eerste conclusie ging zorgen dat er snel medisch personeel geroepen werd, om mij vervolgens te spoeden na de stille. Het mocht echter niet baten.

In mijn theorie is de stille misschien toch al dood, of ligt misschien wel gewoon te slapen. Wanneer mensen juist uitwijken naar deze persoon, zie ik het juist op weglopen van de confrontatie. Maar het was blijkbaar allemaal niet correct, want al vrij snel lag er een brief in de bus, waarin ik vriendelijk werd bedankt voor mijn belangstelling…

In elk geval kan ik nu weer fietsen. Een vervelend plekje heeft mij vele jaren verhinderd om ook maar langer dat twee tellen op een zadel te zitten, een operatieve ingreep heeft mij hiervan dan uiteindelijk verlost.

Trouwens best bijzonder zo`n ruggenprik. Vlak na de operatie was ik de enige op de recovery ruimte die aan het lachen was en me maar met moeite in kon houden, omdat mijn benen werkelijk gevoelloos waren.

Dat lachen verging echter vrij snel nadat ik erachter kwam dat een bepaald aanhangsel een andere vorm aanneemt tijdens deze verdoving. Alsof ik blij was om de doktoren en zusters te zien zeg maar. Die indruk moeten zij ook hebben gehad, aangezien ik gedurende de operatie met mijn beide benen in de bevallingbeugels lag.. snapte gelijk wel die onverklaarbare glimlach van de verpleegsters..

Het enige wat ik me nu eigenlijk afvraag is waar de periode tussen nu en 6 juni is gebleven. Misschien als je niks te vertellen hebt, moet je ook gewoon niets zeggen. En daarmee ben ik gelijk ongeschikt voor de politiek.. maar wat wil ik dan wel met mijn leven? Dat houdt me dan de laatste tijd ook weer veel bezig. Dan toch maar mijn eigen bedrijfje beginnen, of wordt ik eerst maar een slaafje van een zichzelf indekkende manager. Er komt ook geen einde aan. Gelijk aan elk antwoord volgen weer drie nieuwe vragen..

Ga denk ik eerst maar even een mooi lijstje kopen met een gouden randje, heb nog iets dat een prominent plekje verdient en een waarde vertegenwoordigd van een halve woning.. zucht